Cukrzycowa choroba stóp

 

Cukrzycowa choroba stóp – problem, który zaczyna się zanim pojawi się rana

Cukrzycowa choroba stóp ( zespół stopy cukrzycowej ) to nie tylko rana – to efekt długotrwałych zmian zachodzących w organizmie pacjenta z cukrzycą. Stopa stopniowo traci swoje funkcje ochronne: gorzej czuje, gorzej się goi i słabiej broni przed zakażeniem.

W takich warunkach nawet drobny uraz – otarcie, ucisk, pęknięcie skóry czy oparzenie – może doprowadzić do owrzodzenia, infekcji, a w konsekwencji nawet amputacji.

---

Triada powikłań – klucz do zrozumienia problemu

Za rozwój cukrzycowej choroby stóp odpowiadają trzy współistniejące mechanizmy:
neuropatia, niedokrwienie i infekcja.

Neuropatia – brak sygnału ostrzegawczego

Uszkodzenie nerwów powoduje, że pacjent:

• nie odczuwa bólu, ucisku ani temperatury
• nie zauważa urazów

Dodatkowo dochodzi do:

• deformacji stopy i przeciążeń (→ modzele, owrzodzenia)
• suchości skóry i pęknięć (→ wrota zakażenia)

Stopa przestaje „ostrzegać”.

Niedokrwienie – brak warunków do gojenia

Zaburzenia przepływu krwi powodują:

• niedotlenienie tkanek
• spowolnione gojenie

Rany:

• goją się wolno lub wcale
• łatwo się pogłębiają, drążą w głąb tkanek

Objawy to m.in. chłodna, blada skóra czy słabo wyczuwalne tętno.
Ból może nie występować przez współistniejącą neuropatię.

Infekcja – moment przełomowy

Uszkodzona skóra staje się wrotami dla bakterii.
U pacjentów z cukrzycą infekcja:

• rozwija się szybciej
• ma cięższy przebieg

Objawy mogą być nietypowe, dlatego niepokoją:

• pogorszenie wyglądu rany
• zapach, wysięk
• brak gojenia

Jak to działa razem?

• neuropatia → pacjent nie czuje problemu
• niedokrwienie → rana się nie goi
• infekcja → przyspiesza zniszczenie tkanek

 W efekcie następuje szybkie pogorszenie stanu stopy

Najważniejsze w praktyce

Cukrzycowa choroba stóp (zespół stopy cukrzycowej) często zaczyna się od drobnych zmian: suchości skóry, modzela czy pęknięcia.

Dlatego kluczowe są:

•  regularna kontrola stóp
•  szybka reakcja
•  edukacja pacjenta

Brak bólu nie oznacza bezpieczeństwa.
W cukrzycy bardzo często oznacza to największe zagrożenie.

Najskuteczniejsze działanie to takie, które zapobiega powstaniu rany – zanim problem stanie się poważny.

Cukrzycowa choroba stóp to temat bardzo obszerny, warto zagłębić się w tajniki każdego z wielu problemów dotyczących ZSC i profilaktyki, bo deficyty edukacyjne są bardzo duże. 

Zapraszam na szkolenia specjalistyczne z zakresu profilaktyki stopy cukrzycowej z elementami podologii , a w tym mikologii i bakteriologii.

Więcej informacji znajdziecie na mojej stronie Rucińska Med Care

zdjęcia pochodzą z bazy obrazów Google

za chwilę egzamin

 

Egzamin na opiekuna medycznego i przyszłe pielęgniarki – jak przygotować się mądrze, a nie tylko „na pamięć”?

Egzamin zawodowy to moment, który dla wielu osób jest źródłem stresu, niepewności i presji. Niezależnie od tego, czy przygotowujesz się do egzaminu na opiekuna medycznego, czy jesteś studentką/studentem pielęgniarstwa przed pierwszym poważnym zaliczeniem praktycznym — jedno jest pewne: wiedza to za mało.

W pracy z pacjentem liczy się rozumienie, odpowiedzialność i umiejętność podejmowania decyzji.

1. Nie ucz się procedur — zrozum ich sens

Najczęstszy błąd? Nauka schematów bez refleksji.

Jeżeli uczysz się zmiany opatrunku, toalety pacjenta czy profilaktyki przeciwodleżynowej — zapytaj siebie:

• Dlaczego wykonuję to w tej kolejności?

• Co może się stać, jeśli pominę dany etap?

• Jakie powikłania mogą wystąpić?

Egzamin praktyczny sprawdza nie tylko „czy wiesz”, ale czy potrafisz logicznie myśleć i reagować.

2. Myśl jak osoba odpowiedzialna za bezpieczeństwo

Każda czynność medyczna zaczyna się od:

• identyfikacji pacjenta,

• oceny stanu ogólnego,

• zachowania zasad aseptyki,

• dokumentacji.

To nie są dodatki. To fundament zawodu.

Pamiętaj: komisja egzaminacyjna zwraca uwagę na detale — dezynfekcję rąk, komunikację z pacjentem, organizację stanowiska pracy. Często to właśnie drobne elementy decydują o wyniku.

3. Komunikacja to część egzaminu

Wielu zdających skupia się wyłącznie na technice. Tymczasem zawód opiekuna i pielęgniarki to przede wszystkim relacja.

Mów do pacjenta:

• informuj, co robisz,

• pytaj o samopoczucie,

• zachowuj szacunek i intymność.

To pokazuje dojrzałość zawodową.

4. Naucz się myśleć klinicznie

Nie wystarczy wiedzieć, czym jest odleżyna II stopnia. Trzeba umieć:

• rozpoznać objawy stanu zapalnego,

• wskazać czynniki ryzyka,

• zaplanować działania profilaktyczne,

• ocenić, kiedy zgłosić problem pielęgniarce lub lekarzowi.

Egzamin to symulacja prawdziwej pracy. Traktuj go poważnie — jak pierwszy dyżur.

5. Opanuj stres — to też kompetencja

Stres jest naturalny. Problem zaczyna się wtedy, gdy blokuje działanie.

Pomaga:

• ćwiczenie procedur „na głos”,

• symulowanie egzaminu w warunkach domowych,

• praca z checklistą,

• techniki oddechowe przed wejściem na salę.

Pamiętaj — komisja nie szuka perfekcji. Szuka osoby bezpiecznej dla pacjenta.

6. To nie tylko egzamin. To początek drogi.

Zawód opiekuna medycznego i pielęgniarki to ogromna odpowiedzialność, ale też sens i realny wpływ na czyjeś życie.

Nie ucz się „żeby zdać”.
Ucz się, żeby być kimś, komu rodzina powierzy najbliższą osobę bez lęku.

To zupełnie inna motywacja.

---

Na zakończenie

Jeżeli czujesz niepewność — to dobrze. Ona świadczy o tym, że rozumiesz wagę zawodu.

Kompetencje buduje się latami. Egzamin to tylko jeden z etapów.

A dobrym medykiem nie zostaje się przez przypadek — tylko przez świadome przygotowanie.

Nogi roztańczone

 

Pielęgnacja stóp w przebiegu cukrzycy – dlaczego jest tak ważna?

Cukrzyca to choroba ogólnoustrojowa, która wpływa również na kondycję skóry, naczyń krwionośnych i układu nerwowego. Jednym z najczęstszych i najpoważniejszych powikłań jest zespół stopy cukrzycowej – stan, który może prowadzić do trudno gojących się ran, zakażeń, a w skrajnych przypadkach nawet do amputacji.

Właściwa pielęgnacja oraz regularna kontrola stóp są kluczowym elementem profilaktyki powikłań.

Dlaczego stopy osoby z cukrzycą są szczególnie narażone?

U osób z cukrzycą często dochodzi do:

• neuropatii cukrzycowej – uszkodzenia nerwów, które powoduje osłabienie lub utratę czucia bólu, temperatury i ucisku,

• zaburzeń krążenia obwodowego,

• suchości skóry i skłonności do pęknięć,

• zwiększonego ryzyka infekcji.

Brak czucia sprawia, że drobne urazy (otarcia, pęcherze, mikropęknięcia) mogą pozostać niezauważone i w krótkim czasie przekształcić się w trudno gojącą się ranę.

---

Zasady codziennej pielęgnacji stóp w cukrzycy

1. Codzienna kontrola stóp
   Oglądanie podeszew, przestrzeni międzypalcowych i pięt – najlepiej w dobrym świetle. W razie trudności warto używać lusterka lub poprosić bliską osobę o pomoc.

2. Higiena i dokładne osuszanie
   Mycie stóp w letniej wodzie (nie gorącej!), delikatne osuszanie – szczególnie między palcami.

3. Nawilżanie skóry
   Stosowanie preparatów przeznaczonych do stóp cukrzycowych. Unikać nakładania kremu między palce.

4. Prawidłowe obcinanie paznokci
   Prosto, bez zaokrąglania boków. W przypadku zgrubień, deformacji lub problemów – konsultacja specjalisty.

5. Odpowiednie obuwie
   Miękkie, dobrze dopasowane, bez uciskających szwów. Nowe buty należy „rozchodzić” stopniowo.

6. Natychmiastowa reakcja na zmiany
   Zaczerwienienie, pęknięcie, odcisk, modzel czy nawet drobne skaleczenie wymagają obserwacji i – w razie potrzeby – konsultacji.

---

Czego nie wolno robić?

• Nie usuwać samodzielnie odcisków ostrymi narzędziami.

• Nie stosować plastrów z kwasem salicylowym bez konsultacji.

• Nie chodzić boso.

• Nie bagatelizować nawet drobnych zmian skórnych.

Zasady codziennej pielęgnacji stóp w cukrzycy

1. Codzienna kontrola stóp
   Oglądanie podeszew, przestrzeni międzypalcowych i pięt – najlepiej w dobrym świetle. W razie trudności warto używać lusterka lub poprosić bliską osobę o pomoc.

2. Higiena i dokładne osuszanie
   Mycie stóp w letniej wodzie (nie gorącej!), delikatne osuszanie – szczególnie między palcami.

3. Nawilżanie skóry
   Stosowanie preparatów przeznaczonych do stóp cukrzycowych. Unikać nakładania kremu między palce.

4. Prawidłowe obcinanie paznokci
   Prosto, bez zaokrąglania boków. W przypadku zgrubień, deformacji lub problemów – konsultacja specjalisty.

5. Odpowiednie obuwie
   Miękkie, dobrze dopasowane, bez uciskających szwów. Nowe buty należy „rozchodzić” stopniowo.

6. Natychmiastowa reakcja na zmiany
   Zaczerwienienie, pęknięcie, odcisk, modzel czy nawet drobne skaleczenie wymagają obserwacji i – w razie potrzeby – konsultacji.

Czego nie wolno robić?

• Nie usuwać samodzielnie odcisków ostrymi narzędziami.

• Nie stosować plastrów z kwasem salicylowym bez konsultacji.

• Nie chodzić boso.

• Nie bagatelizować nawet drobnych zmian skórnych.

---

Edukacja – najważniejszy element profilaktyki

Świadomość pacjenta decyduje o bezpieczeństwie jego stóp. Regularna edukacja obejmuje:

• naukę samokontroli,

• rozpoznawanie wczesnych objawów zagrożenia,

• prawidłową pielęgnację,

• dobór odpowiedniego obuwia,

• wiedzę, kiedy zgłosić się do specjalisty.

Wczesna reakcja i odpowiednia profilaktyka znacząco zmniejszają ryzyko powikłań oraz hospitalizacji.

---

Profesjonalne wsparcie

Regularna kontrola stóp przez wykwalifikowaną pielęgniarkę lub specjalistę leczenia ran pozwala wykryć zmiany na wczesnym etapie i wdrożyć odpowiednie działania.

Edukacja, systematyczność i właściwa pielęgnacja to trzy filary bezpiecznej opieki nad stopą cukrzycową.

W razie pytań zapraszam również na moją stronę i skorzystanie z oferty szkoleniowej Agnieszka Rucińska

V OGÓLNOPOLSKA KONFERENCJA OPIEKUNÓW MEDYCZNYCH- skrót wydarzenia

Nie jest to droga łatwa, nie jest to droga krótka....przez trudy, drogą do gwiazd podąża Opiekun Medyczny aby wreszcie zająć swoje miejsce w zespole medycznym.

Wczoraj odbyła się już V ogólnopolska Konferencja  Opiekunów Medycznych, tym razem jednak nietypowo, bo wirtualnie. 

Gościliśmy wielu wspaniałych wykładowców. Konferencję rozpoczął dr Paweł Preś, pracownik instytutu astronomicznego Uniwersytetu Wrocławskiego, który swoja prelekcją ukazał nam trudy sięgania do gwiazd w dosłownym słowa znaczeniu. Był to ciekawy zbiór informacji, który pozwolił choć na chwilę oderwać się od klimatów medycznych.

Po tych kosmicznych podróżach mogliśmy wejść w tajniki zawodu Flebotomisty, który istnieje i funkcjonuje w Anglii. Wykład Pani Jacqui Hough (National Association of Phlebotomists), tłumaczony przez Krzysztofa Tłoczka, uświadomił nam jak ważny jest ten zawód i jak istotną pełni rolę w usprawnianiu pracy całego zespołu interdyscyplinarnego. Warto dodać, że od jakiegoś czasu Ogólnopolskie Stowarzyszenie Opiekunów Medycznych dokłada wszelkich starań aby po odpowiednim przygotowaniu , opiekun medyczny mógł zdobyć uprawnienia flebotomisty. 

Kolejnym gościem naszego corocznego spotkania była pani dr n. o zdr. Beata Cholewka, której wykład obejmował temat roli pielęgniarki i opiekuna medycznego w zespole interdyscyplinarnym. Po raz kolejny można było przekonać się o tym jak ważną rolę spełnia dobra współpraca i organizacja. Ponadto warto zwrócić uwagę na fakt, że coraz więcej podmiotów leczniczych i osób kierujących nimi dostrzega opiekuna medycznego jako istotne ogniwo w poprawie jakości opieki nad osobą niesamodzielną i chorą. 

Prywatna opieka zdrowotna jak się okazuje również korzysta z różnych możliwości dobrej organizacji pracy w ośrodkach. Można było posłuchać o tym w czasie wykładu dr n. o zdr. Moniki Tomaszewskiej - Dyrektora departamentu pielęgniarstwa i położnictwa LUX MED oraz dr Barbary Gad-Karpierz- Dyrektora medycznego szpitali LUX MED. Dowiedzieliśmy się o tym jak funkcjonuje grupa szpitali i jak istotną rolę w zespole pełni opiekun medyczny jako partner zatrudniony w LUX MED. Miło było słyszeć tyle pochwał pod adresem opiekunów medycznych i ich pracy. 

Kolejny wykład był również interesujący, wygłoszony przez Panią Danutę Kozłowską - Dyrektor ds medycznych DIAGNOSTYKA Sp. z o.o. Pani Dyrektor również podkreśliła współpracę wszystkich zawodów medycznych. Ta prelekcja dotyczyła obecnego czasu epidemicznego i obejmowała poszerzenia uprawnień opiekuna medycznego do pobierania materiału mikrobiologicznego SARS-COV-2. Wszyscy wiemy, że w wielu miejscach powołani zostali opiekunowie medyczni do pracy w dobie COVID co znacznie usprawniło pracę w tym trudnym czasie. 

       W kolejnej prelekcji Pani Dr n. o zdr. Katarzyny Beaty Głodowskiej z Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu, poruszony został bardzo ważny ale często pomijany temat: Kulturowe uwarunkowania opieki. Niestety, jak da się zauważyć w życiu codziennym, małą wagę przywiązuje się do wielokulturowości.  To był niezaprzeczalnie bardzo interesujący wykład. 

     Czy wiecie, że za pomocą rysunków również można komunikować się z pacjentem? o tym można było posłuchać na wykładzie Komunikacja Wizualna - mgr Pawła Łaszkiewicza. To było świetne i zupełnie nowe doświadczenie. Od razu na myśl przyszedł mi pomysł wprowadzenia takich rysunków u pacjentów geriatrycznych,którzy często nie kojarzą już liter, zaś rysunki odczytują poprawnie. 

    Prelegentem ostatniej części konferencji był mgr inż. Damian Szubski (Prezes Polskiego Towarzystwa Ortotyki i Protetyki Narządu Ruchu), gdzie poruszana była tematyka Protetyki narządu ruchu w obecnym czasie i w przyszłości. 

Jeżeli Jesteście ciekawi większej ilości szczegółów dotyczących prelekcji naszych gości to zapraszam na stronę OPIEKUN MEDYCZNY.COM (klik), tam można uzyskać informacje o tym jak zostać członkiem Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Opiekunów Medycznych , tym samym mieć dostęp do wielu ciekawych materiałów, szkoleń, warsztatów i konferencji

Zarząd OSOM: Bartosz Mikołajczyk, Krzysztof Tłoczek i Agnieszka Rucińska

Zarząd Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Opiekunów Medycznych serdecznie pozdrawia i zapraszamy Was na kolejną konferencję za rok, która odbędzie się w Katowicach.

EGZAMIN PISEMNY OM CZERWIEC 2019

Zadanie 1. 
Do zmian starczych w układzie ruchu należą

A. ubytek masy kostnej i zmniejszenie masy mięśniowej.
B. ubytek masy kostnej i zwiększenie masy mięśniowej.
C. zwiększenie zakresu ruchów w stawach i zmniejszenie masy mięśniowej.
D. zwiększenie zakresu ruchów w stawach i zwiększenie masy mięśniowej.


Zadanie 2. 
80-letnia pacjentka przebywa na oddziale ortopedycznym z powodu złamania miednicy. Często płacze, niechętnie rozmawia z innymi ludźmi. Z powodu unieruchomienia w łóżku jest szczególnie narażona na

A. zmniejszenie wydalania sodu, depresję.
B. podwyższenie ciśnienia tętniczego, biegunki.
C. depresję, zaleganie śluzu w układzie oddechowym.
D. stany zapalne w jamie ustnej, zaleganie śluzu w oskrzelach.


 Zadanie 3. 
Objawy subiektywne, które mają zastosowanie w rozpoznawaniu problemów zdrowotnych pacjenta, to

A. odczucia przez niego zgłaszane.
B. wyniki jego badań diagnostycznych.
C. wyniki pomiarów jego parametrów życiowych.
D. informacje uzyskane w wyniku obserwacji jego zachowania.


Zadanie 4.
U pacjentki, która uskarża się na występowanie zaparć, wzdęć i duszności oraz sygnalizuje lęk o życie, występują deficyty potrzeb:

A. wydalania, odżywiania, ruchu.
B. odżywiania, ruchu, nawodnienia.
C. wydalania, oddychania, bezpieczeństwa.
D. nawodnienia, oddychania, bezpieczeństwa.


Zadanie 5. 
U pacjentki z nietrzymaniem moczu wystąpiły zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego w postaci biegunki. Pacjentka nie sygnalizuje potrzeby wydalania, oddaje luźne, obfite stolce, jest osłabiona, pozostaje w łóżku. W tej sytuacji należy wykonać toaletę krocza i pośladków oraz zastosować

A. pieluchomajtki, pouczyć o zasadach higieny krocza i pośladków, obserwować w kierunku wystąpienia przewodnienia.
B. pieluchomajtki, zabezpieczyć skórę krocza i pośladków przed maceracją, obserwować pacjentkę w kierunku wystąpienia odwodnienia.
C. majtki chłonne, pouczyć o zasadach higieny krocza i pośladków, obserwować pacjentkę w kierunku wystąpienia odwodnienia.
D. majtki chłonne, zabezpieczyć skórę krocza i pośladków przed maceracją, obserwować pacjentkę w kierunku wystąpienia przewodnienia.


 Zadanie 6. 
Największe deficyty w samodzielnym zaspokajaniu potrzeby odżywiania i wydalania występują u pacjenta, który

A. jest karmiony łyżką, potrzebę wydalania zaspokaja w łóżku na basenie.
B. posiłki zjada samodzielnie, potrzebę wydalania zaspokaja w łóżku na basenie.
C. jest karmiony łyżką, potrzebę wydalania zaspokaja w toalecie na krześle toaletowym.
D. posiłki zjada samodzielnie, potrzebę wydalania zaspokaja w toalecie na krześle toaletowym.


Zadanie 7. 
W celu profilaktyki zapalenia płuc u pacjenta unieruchomionego w łóżku opiekun powinien

A. zmierzyć temperaturę ciała i zachęcić do zmiany pozycji w łóżku.
B. oklepać klatkę piersiową i nakłonić do pozostawania w pozycji bocznej.
C. oklepać klatkę piersiową i zachęcić do wykonania ćwiczeń oddechowych.
D. zmierzyć temperaturę ciała i nakłonić do wykonania gimnastyki oddechowej.


Zadanie 8.
Wskazaniem do wykonania toalety jamy ustnej z użyciem boraksu z gliceryną osobie chorej i niesamodzielnej jest

A. krwawienie po ekstrakcji zęba.
B. występowanie próchnicy wszystkich zębów.
C. stałe stosowanie całkowitej protezy zębowej.
D. występowanie pleśniawek błony śluzowej jamy ustnej.


Zadanie 9.
W planie opieki nad pacjentem z gorączką, który intensywnie poci się, należy uwzględnić między innymi stosowanie:

A. okładów chłodzących, zwiększenie częstotliwości pomiarów temperatury ciała, zmniejszenie podaży płynów do picia.
B. okładów chłodzących, zwiększenie częstotliwości pomiarów temperatury ciała, zwiększenie podaży płynów do picia.
C. okładów rozgrzewających, zmniejszenie podaży płynów do picia, obserwowanie ilości wydalanego moczu.
D. okładów rozgrzewających, zwiększenie podaży płynów do picia, obserwowanie ilości wydalanego moczu.


Zadanie 10.
Podczas wykonywania pomiaru ciśnienia tętniczego na tętnicy ramiennej, należy kończynę górną pacjenta ułożyć

A. na wysokości jego serca, a mankiet aparatu owinąć wokół ramienia w taki sposób, aby jego dolny brzeg znajdował się powyżej zgięcia łokciowego.
B. na wysokości jego serca, a mankiet aparatu owinąć wokół ramienia w taki sposób, aby jego dolny brzeg znajdował się poniżej zgięcia łokciowego.
C. poniżej jego serca, a mankiet aparatu owinąć wokół ramienia w taki sposób, aby jego dolny brzeg znajdował się powyżej zgięcia łokciowego.
D. poniżej jego serca, a mankiet aparatu owinąć wokół ramienia w taki sposób, aby jego dolny brzeg znajdował się poniżej zgięcia łokciowego.


Zadanie 11.
W przypadku stawiania baniek lekarskich pacjentowi, który jest wychudzony, ma obficie owłosione plecy i zmiany skórne w okolicy podłopatkowej lewej, należy przed zabiegiem

A. ogolić i natłuścić plecy, a następnie postawić mokre bańki z pominięciem okolicy nerek i kręgosłupa.
B. umyć i osuszyć plecy, a następnie postawić mokre bańki z pominięciem okolicy łopatek i kręgosłupa.
C. ogolić i natłuścić plecy, a następnie postawić suche bańki z pominięciem okolicy łopatek, nerek, podłopatkowej lewej i kręgosłupa.
D. umyć i osuszyć plecy, a następnie postawić suche bańki z pominięciem okolicy łopatek, nerek, podłopatkowej lewej i kręgosłupa.


Zadanie 12.
Bezpośrednio po zakończeniu podawania przytomnemu pacjentowi pokarmu przez zgłębnik założony do żołądka, należy ułożyć pacjenta w pozycji

A. półsiedzącej na minimum 15 minut.
B. półsiedzącej na minimum 30 minut.
C. bocznej na minimum 15 minut.
D. bocznej na minimum 30 minut.


Zadanie 13.
W celu ułatwienia rozpoczęcia mikcji pacjentowi unieruchomionemu w łóżku opiekun powinien

A. podać basen z zimną wodą i wykonać opukiwanie okolicy łonowej.
B. podać basen z ciepłą wodą i wykonać opukiwanie okolicy nadłonowej.
C. w ułożeniu na basenie polać krocze ciepłą wodą i wykonać opukiwanie okolicy łonowej.
D. w ułożeniu na basenie polać krocze zimną wodą i wykonać opukiwanie okolicy nadłonowej.


Zadanie 14.
 Które czynności wykonywane podczas ścielenia łóżka z obłożnie chorym narażonym na powstawanie odleżyn mają zastosowanie w ich profilaktyce?

A. Powymiatanie z łóżka okruchów, podłożenie wierzchniego przykrycia i koca pod materac od strony nóg pacjenta.
B. Zastosowanie łatwoślizgów, naciągnięcie i podłożenie pod materac wykrochmalonych dolnych warstw pościeli.
C. Powymiatanie z łóżka okruchów, wygładzenie, naciągnięcie i podłożenie pod materac dolnych warstw pościeli.
D. Zastosowanie łatwoślizgów, podłożenie wierzchniego przykrycia i koca pod materac od strony nóg pacjenta.


Zadanie 15.
Do kąpieli pacjenta z porażeniem czterokończynowym należy użyć wody o temperaturze

A. 30°C
B. 35°C
C. 40°C
D. 45°C


Zadanie 16.
Podczas wykonywania mycia głowy i włosów osobie chorej i niesamodzielnej należy na zmoczone włosy nanieść szampon

A. bezpośrednio z opakowania, masować skórę głowy opuszkami palców, mycie wykonać jednokrotnie.
B. bezpośrednio z opakowania, masować skórę głowy opuszkami palców i paznokciami, mycie wykonać dwukrotnie.
C. po uprzednim rozprowadzeniu we własnej dłoni, masować skórę głowy opuszkami palców, mycie wykonać dwukrotnie.
D. po uprzednim rozprowadzeniu we własnej dłoni, masować skórę głowy opuszkami palców i paznokciami, mycie wykonać jednokrotnie.


Zadanie 17.

Przed założeniem czepca przeciwwszawiczego pacjentowi, u którego na skórze głowy występują zadrapania i strupy, chorobowo zmienione miejsca należy
A. posmarować maścią ochronną.
B. posmarować środkiem przeciwwszawiczym.
C. przetrzeć gazikiem nasączonym roztworem wody utlenionej.
D. przetrzeć gazikiem nasączonym roztworem octu spożywczego.


Zadanie 18.
 Które materiały chłonne przed założeniem pacjentowi należy aktywować przez pociągnięcie i skręcenie?

A. Pieluchomajtki ze skrzydłami.
B. Pieluchy anatomiczne.
C. Wkłady urologiczne.
D. Majtki chłonne.


 Zadanie 19. 
Podczas wymiany dwuczęściowego cewnika zewnętrznego po umyciu i osuszeniu prącia należy

A. założyć cewnik tak, aby jego ujście znajdowało się na żołędzi, a następnie umocować przy pomocy paska z klejem.
B. przylepić wokół prącia pasek z klejem, a następnie umocować na nim cewnik tak, aby jego ujście znajdowało się na żołędzi.
C. założyć cewnik tak, aby pozostawić 2 cm wolnej przestrzeni między żołędzią a jego ujściem, a następnie umocować przy pomocy paska z klejem.
D. przylepić wokół prącia pasek z klejem, a następnie umocować na nim cewnik tak, aby pozostawić 2 cm wolnej przestrzeni między żołędzią a jego ujściem.


Zadanie 20.
Kąpiel leczniczą w wannie należy przygotować pacjentowi nie wcześniej niż po upływie

A. jednej godziny od spożycia przez pacjenta posiłku, wannę wyłożyć matą antypoślizgową i wypełnić wodą od 1/3 do 1/2 jej wysokości.
B. dwóch godzin od spożycia przez pacjenta posiłku, wannę wyłożyć matą antypoślizgową i wypełnić wodą od 1/3 do 1/2 jej wysokości.
C. jednej godziny od spożycia przez pacjenta posiłku, wannę wyłożyć łatwoślizgiem i wypełnić wodą od 2/3 do 3/4 jej wysokości.
D. dwóch godzin od spożycia przez pacjenta posiłku, wannę wyłożyć łatwoślizgiem i wypełnić wodą od 2/3 do 3/4 jej wysokości.


Zadanie 21. 
W której pozycji należy ułożyć podopieczną praworęczną, aby mogła samodzielnie założyć czopek?

A. Na wznak, ugiąć lewą kończynę dolną w stawie kolanowym.
B. Na wznak, ugiąć prawą kończynę dolną w stawie kolanowym.
C. Na prawym boku, ugiąć lewą kończynę dolną w stawie kolanowym i biodrowym.
D. Na lewym boku, ugiąć prawą kończynę dolną w stawie kolanowym i biodrowym.


Zadanie 22.
W profilaktyce odleżyn u pacjenta z prawidłową masą ciała i przy braku przeciwwskazań należy uwzględnić stosowanie diety

A. wysokotłuszczowej.
B. niskotłuszczowej.
C. wysokobiałkowej.
D. niskobiałkowej.


Zadanie 23.
Podczas układania w pozycji na plecach pacjenta unieruchomionego w łóżku, który prawidłowo oddycha, ale stwierdzono u niego ryzyko wystąpienia odleżyn, należy między innymi zastosować materac zmiennociśnieniowy przeciwodleżynowy oraz unieść wezgłowie łóżka na wysokość

A. minimum 60°, pod kolana zastosować wałek.
B. maksymalnie do 30°, na łokcie i pięty założyć ochraniacze z gąbki poliuretanowej.
C. maksymalnie do 30°, pod kolana zastosować wałek, pod pośladki zastosować kółko gumowe.
D. minimum 60°, pod pośladki zastosować kółko gumowe, pod łokcie i pięty podłożyć kółka z gąbki poliuretanowej.


Zadanie 24.
Podczas spaceru z pacjentem z niedowładem połowiczym prawostronnym opiekun powinien znajdować się

A. po lewej stronie pacjenta i tuż za nim.
B. po prawej stronie pacjenta i tuż za nim.
C. po lewej stronie pacjenta i tuż przed nim.
D. po prawej stronie pacjenta i tuż przed nim.


Zadanie 25.
Które działania należy uwzględnić w usprawnianiu ruchowym przebywającej w środowisku domowym podopiecznej, sygnalizującej trudności w samodzielnym wykonywaniu czynności samoobsługowych z powodu ograniczonej ruchomości i bólu stawów?

A. Mobilizowanie do wykonywania zaleconych ćwiczeń ruchowych mimo zgłaszanych dolegliwości bólowych, wyręczanie w wykonywaniu czynności samoobsługowych.
B. Zachęcanie do wykonywania zaleconych ćwiczeń ruchowych po zadziałaniu leków przeciwbólowych, wyręczanie w wykonywaniu czynności samoobsługowych.
C. Mobilizowanie do wykonywania zaleconych ćwiczeń ruchowych mimo zgłaszanych dolegliwości bólowych, zapewnienie sprzętu umożliwiającego wykonywanie czynności samoobsługowych.
D. Zachęcanie do wykonywania zaleconych ćwiczeń ruchowych po zadziałaniu leków przeciwbólowych, zapewnienie sprzętu umożliwiającego wykonywanie czynności samoobsługowych.


Zadanie 26.
Aby umożliwić spożycie posiłku pacjentowi, u którego występują nasilone zawroty głowy, osłabienie i nieznaczne drżenia rąk, należy na czas posiłku

A. pozostawić go w łóżku w pozycji neutralnej, karmić podając małe porcje posiłku.
B. pozostawić go w łóżku w pozycji półsiedzącej i zachęcić do samodzielnej konsumpcji.
C. posadzić go na krześle przy stoliku w pokoju chorych, karmić podając małe porcje posiłku.
D. posadzić go na krześle przy stoliku w pokoju chorych i zachęcić do samodzielnej konsumpcji.


Zadanie 27. 
Temperaturę wody przeznaczonej do wykonania toalety krocza pacjentce z porażeniem czterokończynowym należy sprawdzić

A. tylko przy pomocy termometru.
B. tylko przez polanie wewnętrznej powierzchni uda pacjentki.
C. przez polanie wewnętrznej powierzchni uda lub przedramienia pacjentki.
D. przy pomocy termometru lub przez polanie wewnętrznej powierzchni uda pacjentki.


Zadanie 28.
W celu zapewnienia intymności podczas zakładania czepca przeciwwszawiczego chodzącej pacjentce, która przebywa w wieloosobowym pokoju chorych, należy zabieg wykonać

A. w łazience, pozostawić czepiec przykryty folią i skierować pacjentkę do pokoju chorych.
B. w łazience, założyć na czepiec ozdobną chustką z materiału i skierować pacjentkę do pokoju chorych.
C. w pokoju chorych na krześle osłoniętym parawanem, pouczyć o zasadach higieny, pozostawić czepiec przykryty folią.
D. w pokoju chorych na łóżku osłoniętym parawanem, pouczyć o zasadach higieny, założyć na czepiec ozdobną chustką z materiału.


Zadanie 29.
O której sytuacji występującej u pacjenta opiekun medyczny powinien pilnie poinformować pielęgniarkę?

A. O nieblednącym pod wpływem ucisku zaczerwienieniu skóry w okolicy krzyżowej.
B. O wartości pomiaru ciśnienia tętniczego wynoszącej 130 mmHg/85 mmHg.
C. O niewielkim zasinieniu skóry w miejscu pobrania krwi do badania.
D. O wartości pomiaru temperatury ciała wynoszącej 37°C.


Zadanie 30.
Brudną bieliznę pościelową pacjenta hospitalizowanego w oddziale chorób wewnętrznych z powodu zapalenia płuc należy bezpośrednio po zdjęciu

A. umieścić w worku jednorazowego użycia z folii polietylenowej koloru żółtego, a następnie odnieść do brudownika.
B. odnieść do brudownika, a następnie umieścić w worku jednorazowego użycia z folii polietylenowej koloru czerwonego.
C. umieścić w worku jednorazowego użycia z folii polietylenowej koloru innego niż czerwony i żółty, a następnie odnieść do brudownika.
D. odnieść do brudownika, a następnie umieścić w worku jednorazowego użycia z folii polietylenowej koloru innego niż czerwony i żółty.


Zadanie 31. 
W sytuacji, gdy przebywający w oddziale szpitalnym niesamodzielny pacjent w wieku geriatrycznym z prawidłowo funkcjonującymi procesami poznawczymi odmawia, również mimo próśb córki, wykonania toalety ciała, należy

A. przystąpić do wykonania toalety bez zgody pacjenta.
B. spróbować przekonać go do zmiany zdania i wykonać toaletę mimo braku jego zgody.
C. spróbować przekonać go do zmiany zdania i wykonać toaletę po uzyskaniu jego zgody.
D. przystąpić do wykonania toalety bez zgody pacjenta, ale po uzyskaniu akceptacji córki.


Zadanie 32. 
Pacjentkę samodzielną w wykonywaniu czynności samoobsługowych, u której występują nawracające zakażenia układu moczowego spowodowane zaniedbaniami higieny krocza, należy pouczyć o konieczności noszenia i systematycznej zmiany luźnej bawełnianej bielizny osobistej oraz podcierania, mycia i osuszania krocza w kierunku

A. od odbytu do spojenia łonowego i stosowania do mycia środków przeznaczonych do higieny intymnej.
B. od spojenia łonowego do odbytu i stosowania do mycia środków przeznaczonych do higieny intymnej.
C. od spojenia łonowego do odbytu i stosowania do mycia kosmetycznych mydeł zapachowych.
D. od odbytu do spojenia łonowego i stosowania do mycia kosmetycznych mydeł zapachowych.


Zadanie 33.
W celu transportu do toalety pacjenta, który ma problemy z chodzeniem oraz z siadaniem i wstawaniem z sedesu, należy zastosować

A. wózek toaletowy.
B. wózek inwalidzki.
C. balkonik kroczący.
D. balkonik na kółkach.


Zadanie 34.
W opiece nad podopieczną z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą należy uwzględnić między innymi stosowanie diety

A. ze zwiększoną zawartością soli i cukrów prostych, codzienne moczenie stóp w ciepłej wodzie.
B. ze zwiększoną zawartością soli i cukrów złożonych, codzienne mycie stóp w ciepłej wodzie.
C. z ograniczeniem soli i cukrów złożonych, codzienne moczenie stóp w ciepłej wodzie.
D. z ograniczeniem soli i cukrów prostych, codzienne mycie stóp w ciepłej wodzie.


Zadanie 35.
W jaki sposób należy pomóc przebywającej w środowisku domowym chorej na cukrzycę podopiecznej, która porusza się drobnymi kroczkami nie odrywając nóg od podłoża i potyka się o leżące na podłodze dywaniki, w samodzielnym bezpiecznym przemieszczaniu się?

A. Usunąć dywaniki z podłogi, zaproponować noszenie wsuwanych kapci.
B. Zastąpić dywaniki wykładziną dywanową, zaproponować chodzenie boso.
C. Usunąć dywaniki z podłogi, zaproponować noszenie pełnego obuwia na chropowatej podeszwie. D. Zastąpić dywaniki wykładziną dywanową, zaproponować noszenie gumowych klapek na chropowatej podeszwie.


Zadanie 36. 
Podopiecznej, emerytowanej bibliotekarce, która przed chorobą tańczyła i śpiewała w amatorskim zespole ludowym, a przed dwoma tygodniami przebyła zabieg wszczepienia endoprotezy stawu biodrowego i uskarża się na nudę oraz bezczynność, należy zaproponować zajęcia terapeutyczne z zakresu

A. biblioterapii i muzykoterapii.
B. biblioterapii i choreoterapii.
C. hipoterapii i muzykoterapii.
D. ergoterapii i choreoterapii.


Zadanie 37.
Podopiecznego z utrudnionym połykaniem i tendencją do krztuszenia się, podczas podawania płynów należy ułożyć w pozycji

A. siedzącej, z głową lekko odchyloną do tyłu, poić bezpośrednio ze szklanki.
B. półsiedzącej z głową lekko odchyloną do tyłu, poić przy pomocy pojemniczka.
C. siedzącej z głową lekko przygiętą do klatki piersiowej, poić przy pomocy pojemniczka.
D. półsiedzącej z głową lekko przygiętą do klatki piersiowej, poić bezpośrednio ze szklanki.


Zadanie 38.
W celu ułatwienia adaptacji do oddziału szpitalnego nowoprzyjętemu pacjentowi opiekun powinien

A. przedstawić pacjentowi plan leczenia.
B. zapoznać pacjenta z topografią oddziału.
C. omówić z pacjentem zakres badań diagnostycznych.
D. zaproponować pacjentowi stosowanie diety leczniczej.


Zadanie 39. 
W sytuacji gdy przebywający w środowisku domowym samotny podopieczny z wyłonioną przetoką jelita grubego izoluje się od znajomych, większość dnia spędza oglądając programy telewizyjne i uważa, że korzystanie z worka kolostomijnego wyłącza go z życia towarzyskiego, należy

A. podtrzymać przekonania podopiecznego na temat jego sytuacji i zaakceptować jego styl życia.
B. przemilczeć przekonania podopiecznego na temat jego sytuacji i zaprosić do jego domu znajomych.
C. zaprzeczyć przekonaniom podopiecznego na temat jego sytuacji i poinformować o jego problemie znajomych.
D. zmotywować podopiecznego do zmiany przekonań na temat jego sytuacji i zaproponować kontakt ze stowarzyszeniem osób z kolostomią.


Zadanie 40.
Po zmianie pieluchomajtek i podmyciu na basenie pacjentki przebywającej w oddziale zakaźnym należy zużyty materiał chłonny umieścić w worku na odpady

A. komunalne, basen z zawartością wstawić do dezynfektora, miskę i dzbanek najpierw zanurzyć w roztworze środka dezynfekcyjnego, a następnie umyć.
B. komunalne, basen po opróżnieniu z zawartości wstawić do dezynfektora, miskę i dzbanek najpierw umyć, a następnie zanurzyć w roztworze środka dezynfekcyjnego.
C. medyczne koloru czerwonego, basen z zawartością wstawić do dezynfektora, miskę i dzbanek najpierw zanurzyć w roztworze środka dezynfekcyjnego, a następnie umyć.
D. medyczne koloru czerwonego, basen po opróżnieniu z zawartości wstawić do dezynfektora, miskę i dzbanek najpierw umyć, a następnie zanurzyć w roztworze środka dezynfekcyjnego.

PROBLEMY I DZIAŁANIA U PACJENTA Z ZABURZENIAMI RYTMU SERCA

Witajcie

Z tego za obserwuję od kilku lat, można wnioskować, że zawsze jest kłopot z wypisywaniem problemów i działań z opisanego przypadku na egzaminie. Nie zależnie od tego czy to egzamin na opiekuna medycznego czy pielegniarski, zawsze sprawia to sporo trudności. Chciałabym poświęcić na to kilka wpisów.
Dziś rozpatrzymy pacjenta z zaburzeniami rytmu serca.
  Jeżeli wiecie ( a na pewno tak) na czym polegają takie zaburzenia, to warto postawić się na miejscu pacjenta.
Zaburzenia takie powodują wiele objawów i dyskomfort.
Jeżeli coś się dzieje z sercem to przyspiesza się rytm, skacze ciśnienie w góre i w dół, bo serce musi pompowac więcej krwi lub mięsień sercowy musi mocniej pracować, w efekcie spada ciśnienie, tętno rośnie i dochodzi do omdlenia. Zazwyczaj człowiek czuje w klatce piersiowej ucisk, kołatanie, brakuje mu powietrza więc występuje duszność,  bo serce nie może przepompować nadwyżki krwi, więc ta nadwyżka zalega w płucach co powoduje mniejszą ilość  powietrza wdychanego i wydychanego co daje nam w rezultacie duszność. Może przy tym pojawić się kaszel na tle krążeniowym. Idąc dalej.....skoro jest problem z rytmem serca, to narządy i mięśnie też nie są dotlenione. Powoduje to osłabienie mięśni, czyli ogólnie człowiek jest bez sił oraz niedotlenienie mózgu, więc dochodzi do zawrotów głowy. Przy długotrwałym nieprawidłowym krążeniu spowodowanym zaburzeniami rytmu serca pojawiają się także obrzęki części dystalnych czyli dalszych, a więc przede wszystkim stóp, łydek, palców rąk, mówiąc medycznie kończyn dolnych i palców kończyn górnych. Zaburzenia rytmu serca to na ogół niewydolność, więc wiąże się to z wieloma tematami.
      Warto zwrócić także uwagę na dyskomfort psychiczny pacjenta: jeśli zaczyna kołatać Ci serce to zaczynasz się bać- normalna reakcja. Nie możesz oddychać - tym bardziej strach jest większy. zawsze postawmy się na miejscu chorego, ale należy również znać z fizjologii i patologii podstawy choroby, żeby móc to zobaczyć oczami wyobraźni.

Problemy związane z tym co opisałam wynikają same z tekstu

• problemy oddechowe związane z uczuciem duszności
• dyskomfort spowodowany podwyższonym ciśnieniem tętniczym
• osłabienie organizmu
• uczucie ucisku w klatce piersiowej
• zawroty głowy
• dyskomfort związany z obrzękami kończyn dolnych i palców kończyn górnych
• lęk spowodowany nieprawidłową pracą serca
• lęk spowodowany złym samopoczuciem
• lęk spowodowany problemami oddechowymi
• i inne

Problemy to również diagnozy ( dla kierunków pielęgniarskich) bo z nich łatwo wypisać już diagnozy pielegniarskie i plan opieki. Przejdźmy teraz do czynności, co mamy zrobić...

Będzie wiadomo co i jak jak najpierw zobaczymy problemy tego pacjenta ( przyszłe pielęgniarki postawią diagnozę), z problemów wynika nam jasno co mamy zrobić...i tak idąc kolejno:

1. pacjent ma problemy oddechowe przez uczucie duszności, więc musimy pomóc przyjąć mu właściwą pozycję ciała ( półsiedząca aby oddciążyć płuca i przeponę). Musimy także zapewnić odpowiedni mikroklimat w sali (więc otwieramy okno), 
2. skoro nasz chory ma podwyższone ciśnienie tętnicze krwi więc należy podac mu leki zlecone przez lekarza, lub przygotowane przez pielęgniarkę i druga rzecz to monitorowanie parametrów życiowych. Przy zaburzeniach rytmu serca najlepiej wykonać EKG ( pielęgniarki), podłączyć pacjenta do monitora, gdzie mamy na bieżąco mierzone ciśnienie, tętno i saturację.
3. osłabienie organizmu, więc trzeba pomóc temu pacjentowi przyjąć leki, podac coś do popicia, pomóc usiąść. Tak samo przy zawrotach głowy. Nie pozwalamy na wstanie z łóżka, bo większy wysiłek jeszcze bardziej męczy mięsień sercowy. 
4. musimy w czynnościach / działaniach ując także profilaktykę przeciw obrzękową lub niwelowanie uczucia " cieżkich nóg" .Obrzęki  biorą się z tego, że gromadzi się woda gdy są problemy z sercem i problemy krążeniowe oraz nadciśnienie. 
5. ważna jest tu także edukacja pacjenta na temat profilaktyki p/obrzękowej,
6. edukacja pacjenta na temat własciwej diety w chorobach krążeniowych ( bezsolna)
7. edukacja pacjenta na temat postępowania w chorobie i dalszego leczenia
8. musimy także zapewnić pacjentowi odpowiedni komfort psychiczny
9. warto porozmawiać z pacjentem by go zmobilizować do właściwej dla jego stanu aktywności fizycznej, chociażby jako spacery na świeżym powietrzu
10. musimy także zadbać o prawidłową podaż płynów, czyli odpowiednio nawodnić pacjenta
11. a przy tym warto zwrócić uwagę na prawidłową diurezę
12. Oczywiście ważne jest także zniwelowanie  zmniejszenie lęku,  uspokojenie pacjenta 

Jeżeli musicie wypisac cele działań to też wszystko bierze się z tego co opisałam. 

Tak więc... sa problemy oddechowe należy stworzyć odpowiedni mikroklimat i pomóc pacjentowi przyjąc właściwą pozycję ciała W CELU zapewnienia komfortu i prawidłowego toru oddechowego.

...i tak patrząc na problemy musimy wypisac po co są dalsze czynności i w jakim celu, np. żeby poprawić komfort spychiczny pacjenta, żeby zapobiec dalszemy lękowi, żeby pomóc w farmakoterapii, żeby wspomóc pracę serca, żeby zniwelować obzręki lub im zapobiec....i tak dalej

Mam nadzieję, że na coś się przyda tych kilka szczegółów w tym temacie

Źródła nie podam, bo to moja wiedza jedynie przytłumaczona na normalny język

Pozdrawiam

WYMIANA WORKA STOMIJNEGO / ALGORYTM/ czyli zapoznajemy się ze stomią

zamieszczone zdjęcia pochodzą z pracy dr n. med. Adama Majewskiego

Zanim przedstawię klasyczny algorytm wymiany worka stomijnego pozwolę sobie omówić podstawowe aspekty dotyczące samej stomii. Każdy kto sprawuje opiekę lub żyje z osobą z wyłonioną stomią powinien wiedzieć

• co to takiego stomia, 
• w jakim celu został wykonany taki zabieg, 
• z jakimi powikłaniami możemy się spotkać, 
• jakiego sprzętu używać, 
• jak wygląda życie stomika 
• gdzie można się zgłosić gdy potrzebujemy pomocy.

         

      ZABIEG WYŁONIENIA STOMII (operacja Hartmanna- po raz 1 opisana w 1923 r.) jest to celowo wykonane połączenie światła naczynia narządu jamistego z powierzchnią ciała, określone mianem STOMII ( grec. otwór).

Zabieg wykonuje się w tych stanach chorobowych, w których zachodzi konieczność wycięcia lub odbarczenia odbytnicy i odbytu.

Trochę anatomii przy okazji nie zaszkodzi:

Jelito cienkie ma 6 metrów długości i dzieli się na jelito czcze i kręte. Unaczynione jest przez tętnicę i żyłę krezkową górną. W jelicie cienkim odbywa się proces przetwarzania pokarmów w formę umożliwiającą wchłanianie (trawienie), które zachodzi dzięki mechanizmom biernej dyfuzji, dyfuzji ułatwionej, transportowi czynnemu, pinocytozie i przemieszczaniu znacznych treści.

Jelito kręte stanowi odcinek rezerwowy uruchamiany do wchłaniania przy nadmiernej podaży pokarmów lub po wycięciu jelita czczego.

Jelito grube ma od 150 do 180 cm długości. Dzieli się na okrężnicę i odbytnicę. Granicę między okrężnicą a odbytnicą stanowi zagięcie esiczo-odbytnicze umiejscowione na wysokości III kręgu krzyżowego.

Długość samej odbytnicy to 15 cm.

         Okrężnica dzieli się na kątnicę, okrężnicę wstępującą, zgięcie prawej okrężnicy (wątrobowe), okrężnice poprzeczną, zgięcie lewe okrężnicy ( śledzionowe), okrężnicę zstępującą i okrężnicę esowatą. Zewnętrzna warstwa mięśni podłużnych okrężnicy tworzy 3 pasmowate zgrubienia zwane taśmami, które przebiegają wzdłuż całej długości okrężnicy.

Ujście jelita krętego do kątnicy tworzy szparę ograniczoną dwiema wargami, które tworzą jednokierunkowa zastawkę krętniczo-kątniczą.

Okrężnica poprzeczna i esowata należą do ruchomych odcinków okrężnicy i są pokryte w całości otrzewną.

Pozostałe części okrężnicy są nieruchome i położone mniej lub bardziej poza otrzewnowo.

Okrężnicę zaopatrują w krew gałęzie tętnicy krezkowej dolnej i górnej. Tętnica krezkowa górna zapewnia ukrwienie prawej połowie okrężnicy aż do zgięcia lewego, zaś tętnica krezkowa dolna- lewej połowie okrężnicy i górnej części odbytnicy.

W jelicie grubym wchłania się znaczna część elektrolitow, niektórych aminokwasów i witamin ale zasadniczym zadaniem jelita grubego jest wchłanianie wody co przyczynia się do zagęszczania treści jelitowej i właściwej konsystencji kału.

Jelito grube wchłania w ciągu doby ok 500ml wody, maksymalna zdolność wchłaniania jelita to 2500ml.

Odbytnica składa się z odbytu, kanału odbytniczego i bańki odbytnicy.

Kanał odbytu otoczony jest zespołem mięśni okrężnych zwanych zwieraczem odbytu, który współwarunkuje prawidłowe oddawanie stolca i gazów. Wyróżniamy zwieracz zewnętrzny i wewnętrzny. Bańka odbytnicy podzielona jest zwykle na trzy poprzeczne fałdy wystające do światła odbytnicy.

NIEKTÓRE SCHORZENIA JELIT , ODBYTU I ODBYTNICY przyczyniające się do wyłonienia stomii:

1. Choroba Leśniowskiego- Crohna: choroba zapalna całej ściany jelita, najczęściej jelita krętego
2. zespół krótkiego jelita- powstaje po rozległych resekcjach jelita oraz przetoka jelitowa zewnętrzna i wewnętrzna
3. wrzodziejące zapalenie jelita grubego (colitis ulcerosa)- zmiany zapalne błony śluzowej jelita i błony podśluzowej (usunięcie całego jelita i odbytnicy, założenie jednolufowej stomii na jelicie krętym)
4. polipy jelita grubego- stany przedrakowe, w odbytnicy i okrężnicy
5. polipowatość rodzinna – błona śluzowa całego jelita grubego zajęta jest chorobowo
6. rak gruczołowy – nowotwór złośliwy jelita grubego
7. żylaki odbytu (guzki krwawnicze) – żylakowate rozszerzenia żył splotu odbytniczego (spowodowane przez nadciśnienie żyły wrotnej i ciąże)
8. uchyłki jelita cienkiego – wrodzony uchyłek Meckela umiejscowiony w końcowym odcinku jelita krętego (pozostałość po życiu płodowym) . Zaleganie treści w uchyłku doprowadza do ostrego zapalenia- przebieg podobny jak przy zapaleniu wyrostka robaczkowego

W zależności od umiejscowienia i stany chorobowego wyróżniamy dwa typy stomii:

• kolostomię – połączenie światła jelita grubego ze skórą, zlokalizowaną w lewym podbrzuszu
• ileostomię- połączenie światła jelita cienkiego krętego ze skórą powłok brzusznych, zlokalizowaną zwykle w prawym podbrzuszu.

Stomię wyłania lekarz chirurgii w czasie operacji i umiejscawia ją wśród mięsni prostych brzucha.

KOLOSTOMIĘ wykonuje się z powodu nowotworu jelita grubego (okręznicy, odbytnicy), wrzodziejącego zapalenia jelit, choroby Leśn. - Crohna, powikłań choroby uchyłkowej okrężnicy, niedrożności jelita grubego (najczęściej nowotworowej), oraz w następstwie urazów okręznicy lub odbytnicy.

ILEOSTOMIĘ wykonuje się z powodu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego, choroby Leśn. - Crohna, zmian w następstwie niedokrwienia jelit, uszkodzenia jelita grubego przez urazy lub niedrożność, w wyniku niedrożności mechanicznej jelita grubego, usunięcie całego jelita grubego wraz z odbytem, ciężkiej postaci porażennej jelita grubego ( zespół Ogilvie), mnogiej polipowatości rodzinnej, odbarczenia obwodowego przewodu pokarmowego.

Ileostomia umożliwia wydalanie płynnej treści przewodu pokarmowego i jest wyłaniana z prawej strony podbrzusza.

Warto dodać też, że istnieje trzeci rodzaj stomii UROSTOMIA ale należy ona do urologicznych zabiegów i jest wyłaniana przez połączenie światła moczowodów z powłokami skórnymi jamy brzusznej

Stomię wykonuje się ze wskazań nagłych, najczęściej w sytuacjach gdzie operacja wyłonienia jest zabiegiem ratującym życie pacjenta lub w czasie planowanego zabiegu.

Rodzaje stomii dzielimy również na dwa rodzaje biorąc pod uwagę kryterium czasowe

• stomia czasowa gdzie istnieje możliwość przywrócenia ciągłości przewodu pokarmowego w czasie następnej operacji
• stomia stała ( definitywna)

Innym kryterium podziału stomii jest jej budowa :

• stomia jednolufowa , boczna – ujście przewodu pokarmowego kończy się na powłokach jamy brzusznej , a pozostała część jest wycięta lub zaszyta
• stomia dwulufowa, boczna / pętlowa- jeden otwór jest końcowym odcinkiem jelita, a drugi otwór jest naturalną droga dla odbytu

POWIKŁANIA

Oczywistym jest, że po takim zabiegu mogą wystąpić różne komplikacje i powikłania. Do najczęstszych należą:

1. powikłania chirurgiczne miejscowe wczesne – powstają jako bezpośrednie następstwa zabiegu operacyjnego
2. powikłania chirurgiczne miejscowe późne – pojawiają się w czasie odległym o kilka tygodni, miesięcy, a nawet lat od zabiegu.
3. Powikłania miejscowe dermatologiczne
4. powikłania ogólnoustrojowe: psychologiczne, seksualne i metaboliczne

POWIKŁANIA DERMATOLOGICZNE

• wyprysk kontaktowy skóry ( zapalenie skóry) jako reakcja na działanie agresywnej treści jelitowej (szczególnie przy ileostomii) zawierającej dużą ilość litycznych enzymów trawiennych, soli i kwasów żółciowych.
• Odczyn alergiczny skóry na jeden ze składników płytki, powierzchni przylepnej lub pojemnika stomijnego

Najczęściej wyprysk kontaktowy skóry należy wiązać ze zbyt późnym zaopatrzeniem stomii i odizolowaniem skóry od treści jelitowej lub nieprawidłowym ukształtowaniem przetoki (wklęsła, płaska lub wycięta).

POWIKŁANIA CHIRURGICZNE WCZESNE:

• krwawienie
• niedokrwienie
• martwica stomii
• wciągnięcie lub wpadnięcie
• obrzęk stomii ( zaburzenia krążenia po wyłonieniu)
• zakażenie rany stomijnej
• przetoka okołostomijna
• brak zrostu śluzowkowo – skórnego

POWIKŁANIA CHIRURGICZNE PÓŹNE

• przedziurawienie jelita podczas irygacji
• obrzęk
• wszczepy śluzówkowe
• martwica
• wciągnięcie lub wpadanie
• wypadanie stomii (prolapsus)
• przepuklina okołostomijna
• zakażenie ewentualnie przetoka okołostomijna
• zwężenie lub zarośnięcie stomii
• wznowa choroby podstawowej
• skręcenie jelita w pobliżu stomii
• niewłaściwe umiejscowienie stomii i następstwa

KRWAWIENIE ZE ŚWIATŁA LUB POWIERZCHNI PRZETOKI

objaw rzadko obserwowany o charakterze powierzchownego krwawienia błony śluzowej spowodowanego jej nadmiernym wypychaniem, drażnieniem przez worek stomijny czy wysychaniem i pękaniem (smarujemy wazeliną)

ZWĘŻENIE STOMII

konsekwencja zmian niedokrwiennych częściowej martwicy stomii , zmian zapalnych tworzących się w okolicach brzusznego odbytu lub nawrotu choroby Leśniowskiego-Crohna. Często związane jest ono z błędem w technice wyłaniania stomii. Leczenie: rozszerzenie mechaniczne, plastyka chirurgiczna

MARTWICA / OSTRE NIEDOKRWIENIE

ostre niedokrwienie i następowa martwica stomii to powikłanie, w którym sposób postępowania uzależniony jest od rozległości zmian ( ucisk na naczynia, zakrzepy w naczyniach).

Jeżeli martwica dotyczy fragmentów stomii dokonuje się plastyki sztucznego odbytu.

Jeżeli martwica obejmuje całą stomię to jej efektem jest wypadnięcie stomii, zaciek treści kałowej do wolnej jamy otrzewnej (odcinek poniżej powięzi) i dochodzi do rozlanego zapalenia otrzewnej. Należy po usunięciu tkanek martwiczych na nowo wykonać stomię.

LAPAROTOMIA – wykonanie stomii na nowo

  NIEDOKRWIENIE

spowodowane przez zbyt rozległe odszkieletowanie jelita od jego krezki i niedostateczne ukrwienie dystalnego, wyłanianego odcinka lub nadmierne napięcie naczyń tętniczych krezkowych.

WCIĄGNIĘCIE STOMII

efekt niedostatecznego uwolnienia jelita, a co za tym idzie jego nadmiernego napięcia . Wciągnięcie utrudnia zabezpieczenie sprzętem stomijnym a czasem zmusza do podjęcia interwencji

WPADNIĘCIE STOMII

błędne umocowanie jelita do powłok brzusznych (jeżeli w czasie operacji występuje nadmierne napięcie jelita, a mięśnie brzucha w czasie narkozy są zwiotczałe lub po pionizacji pacjenta we wczesnej fazie pooperacyjnej brzuch opada)

ZAKAŻENIE OKOŁOSTOMIJNE LUB ROPIEŃ

powstaje w wyniku nieszczelności zespolenia skórno-jelitowego (nieprawidłowe szwy), infekcji tkanki podskórnej i skóry wokół stomii

Wymagane jest leczenie chirurgiczne (nacięcie i drenaż ropnia) uzupełnione odpowiednia antybiotykoterapią. Potem powstają blizny zniekształcające stomię lub rzadziej przetoki okołostomijne.

OBRZĘK STOMII

przyczyny: ucisk na naczynia żylne, zaburzenia krążenia

leczenie: najczęściej ustępuje samoistnie, stosuje się farmakoterapię i okłady

OBRZĘK STOMII

przyczyny: ucisk na naczynia żylne, zaburzenia krążenia

leczenie: najczęściej ustępuje samoistnie, stosuje się farmakoterapię i okłady

WYPADNIĘCIE STOMII

przyczyny: zbyt mobilne jelito ( przy zbyt długiej krezce) , przewaznie dotyczy ileostomii

leczenie: odprowadzenie operacyjne (stomia dwulufowa)

czynniki predysponujące do wypadnięcia stomii:

• wiek pacjenta i stopień wyniszczenia organizmu
• otyłość
• przewlekłe zaparcia
• kaszel
• przerost gruczołu krokowego
• rozciągnięte i wiotkie powłoki brzucha
• oraz inne czynniki wzmagające działanie tłoczni brzusznej

 

SKRĘCENIE JELITA

niedrożność wyłonionego jelita

występuje na odcinku wewnątrzotrzewnowym (przed jego wejściem do kanału stomijnego) . Skręcenie jest przyczyną tak jak i wgłobienie jelita, nieodpowiedniego podszycia do otrzewnej ściennej lub otoczenie licznymi zrostami pooperacyjnymi

WZNOWA PROCESU CHOROBOWEGO

wznowa raka w kolostomii, mało radykalne usunięcie jelita objętego naciekiem nowotworowym lub przerzutami (złe rokowania), wznowa choroby Leśn. - Crohna.

Wymaga to najczęściej ogólnego leczenia choroby podstawowej

POWIKŁANIA METABOLICZNE

częściej w ileostomii, w warunkach większej utraty wody, zaburzeń elektrolitowych, zaburzeń wchłaniania witamin i mikroelementów

ZAROŚNIĘCIE STOMII

przyczyną są niedrożności mechaniczne

WSZCZEPY ŚLUZOWKOWE

implanty śluzowki jelita w pobliżu szwów śluzówkowo-skórnych.

Do ich powstania może dochodzić w sytuacji mechanicznego podrażnienia gdy zaopatrzenie stomii znajduje się zbyt blisko szwów

Wszczepy na ogół nie stanowią problemu klinicznego

PRZETOKA

przyczyny: ewolucja zakażenia okołostomijnego, perforacja jelita w tkance podskórnej

leczenie: drenaż, opatrunki

SPRZĘT STOMIJNY I AKCESORIA

Rodzaj sprzętu zależy od

• typu stomii
• umiejscowienia stomii
• wielkości stomii
• wydzieliny jelitowej
• wrażliwości skóry
• sprawności manualnej pacjenta
• trybu życia
• indywidualnych upodobań

sprzęt stomijny powinien spełniać następujące warunki:

• powinien być szczelny dla treści jelitowych i gazów
• skutecznie chronić skórę wokół stomii i zabezpieczyć ją przed odparzeniami i podrażnieniami
• nie powinien ograniczać sprawności fizycznej
• powinien zabezpieczyć poczucie bezpieczeństwa i komfortu

Rodzaje stosowanych worków w zależności od wyłonionej stomii:

• otwarte – ileostomijne, posiadają w dolnej części otwór zamykany klamrą lub na rzepy, stosowane są często w przypadku ileostomii gdzie wydzielina na rzadszą konsystencję. Worki nie muszą być wymieniane przy każdym wypróżnieniu jeżeli worek dobrze utrzymuje się na skórze, może być przyklejony 2-3 dni
• zamknięte- kolostomijne, stosowane są najczęściej przez osoby z koostomią i wymienia się je 1-2 razy dziennie
• przeźroczyste – głównie pooperacyjne
• beżowe

worki produkowane są w systemach:

• jednoczęściowe ( worek zaopatrzony w część przylepną tzw. pole klejowe)
• dwuczęściowe ( składa się z płytki przyklejanej do skóry i mocowanego do niej woreczka
• system synergiczny- łączy w sobie zalety sprzęty 1 i 2 częściowego , składa się z cienkiej płytki i worka, na płytce umieszczona jest specjalna przeźroczysta strefa

Odpowiednio dobrany sprzęt stomijny nie stanowi przeszkody dla normalnego funkcjonowania w życiu codziennym i zawodowym.

Skóra wokół stomii wymaga szczególnej pielęgnacji i uwagi by zminimalizować ryzyko powikłań. Prawidłowa pielęgnacja tej okolicy jest niezbędnym warunkiem osiągnięcia satysfakcji z życia i powrotu do aktywności zawodowej i rodzinnej. Używając sprzętu stomijnego należy przestrzegać następujących zasad:

• przy każdej zmianie sprzętu należy dokładnie umyć skórę ciepłą wodą, z mydłem o pH skóry lub specjalną pianką do mycia skóry wokół stomii. Błona śluzowa jelita nie jest unerwiona więc dotykanie jej nie jest bolesne. Wskazane jest w miarę możliwości obmywanie stomii pod bieżącą wodą.
• Dokładne osuszenie skóry wokół stomii- jest to konieczne by przylepiec dobrze przylegał do skóry i nie odklejał się
• dokładne wycięcie otworu w przylepcu , dopasowanie go do skóry
• jeżeli blisko stomii znajdują się blizny pooperacyjne, bruzdy, zagłębienia itp. należy użyć pasty uszczelniającej, wypełnić nierówności na skórze, a następnie przykleić przylepiec. To zapobiegnie przeciekaniu treści jelitowej pod przylepiec, a tym samym sprawi, że pacjent poczuje się bezpieczniej i pewnie.

Przy pielęgnacji skóry wokół stomii NIE należy :

• zmywać skóry benzyną, eterem, ponieważ niszczy się jej naturalną wilgotność
• stosować mydeł alkalicznych,żeli do kąpieli, płynów itp., ponieważ zmienia się pH skóry
• stosować pod przylepiec żadnych maści czy kremów ponieważ zmniejszają właściwości przylepne skóry

SPECJALNE ŚRODKI I AKCESORIA POMOCNICZE dla stomii i skóry wokół niej

1. pasta gojąca
2. pasta gojąco – uszczelniająca
3. chusteczki ze środkiem ochronnym
4. chusteczki zmywające
5. pianka, płyny do mycia skóry
6. puder gojący pochłaniający wilgoć
7. krem nawilżająco ochronny
8. spray neutralizujący zapach
9. krople neutralizujące zapachy
10. pierścień ochronny
11. pierścień ochronny z kołnierzem- tworzy barierę fizyczną pomiędzy stomią a skórą tak, że treść jelitowa trafia bezpośrednio do worka stomijnego bez możliwości przenikania
12. aerozol do usuwania przylepca
13. spray ochronny „druga skóra”
14. saszetki żelujące, które zagęszczają treść jelitową w worku
15. minicapy
16. worki do stomii wklęsłych
17. pasy przepuklinowe dla pacjentów ze stomią
18. sprzęt do irygacji

Istniejące na rynku polskim firmy zajmujące się dystrybucją sprzętu stomijnego to Coloplast, Convatec, Dansac, Pofarm-Poznań, Salls

ZASADY ZAOPATRZENIA W SPRZĘT

1.    Pierwszy sprzęt jakim zostaje zaopatrzony chory, zakładany jest jeszcze na stole operacyjnym. Wychodząc ze szpitala pacjent otrzymuje pierwsze zlecenie na zakup potrzebnego sprzętu stomijnego. Kolejne zlecenia wydaje lekarz POZ, chirurg, urolog lub onkolog.
2.   Okres na jaki wystawiono kolejne zlecenie nie może być dłuższy niż termin ważności karty zaopatrzenia comiesięcznego.
3. Karta zaopatrzenia comiesięcznego- lekarz wystawiający zlecenie zakupu sprzętu oraz sklep gdzie się zaopatrujemy , odnotowują na niej odbiory sprzętu stomijnego na kolejne miesiące.
4. Kartę zanosimy do oddziału NFZ , można też upoważnić pisemnie upoważnioną przez siebie osobę. 
5. wraz ze zleceniem poszpitalnym należy również w NFZ przedstawić kartę wypisu ze szpitala, dowód osobisty i ubezpieczenie. 
6.  Kiedy już zarejestrujemy zlecenie na sprzęt stomijny zgłaszamy się po odbiór sprzętu do sklepu specjalistycznego. Aktualna lista sklepów w całej Polsce jest na stronie NFZ

ZASADY REFUNDACJI

Sprzęt stomijny, czyli płytki stomijne, worki, pierścienie, pasty uszczelniające, zestawy do irygacji są w 100% refundowane przez NFZ. Pacjent nie ponosi kosztów.

kwoty refundacji zależne od rodzaju stomii:

• ileostomia 400zł 
• urostomia 480zł
• kolostomia 300zł

KILKA ZASAD OKREŚLAJĄCYCH PRAWIDŁOWE UMIEJSCOWIENIE STOMII

• jeśli to możliwe, stomia powinna znajdować się w mięśniu prostym brzucha
• ujście stomii powinno być widoczne dla chorego i w zasięgu jego rąk, szczególnie u osób otyłych ( niekiedy u osób otyłych wyłonienie stomii wykonuje się w pępku po uprzednim jego usunięciu)
• stomia powinna być oddalona od rany operacyjnej minimum 4 cm
• nie powinna znajdować się w pobliżu kolców biodrowych fałdów skórnych, wcześniejszych blizn pooperacyjnych, przeszczepów skóry ani zmian popromiennych

Przed samą operacją wyznaczane jest miejsce stomii. Ma to służyć możliwie najlepszemu wyznaczeniu miejsca jej ujścia tak, by późniejsza jej pielęgnacja i skóry wokół oraz dopasowanie sprzętu było jak najmniej uciążliwe dla pacjenta.

Miejsce stomii wyznacza się w 4 pozycjach

• pochylonej
• stojącej
• siedzącej
• leżącej

Obecnie dąży się do tego by czas hospitalizacji był jak najkrótszy ze względów:

• zdrowotnych- krótki czas pobytu w szpitalu zapobiega zakażeniom szpitalnym oraz powikłaniom pooperacyjnym
• finansowych- zmniejsza się koszt związany z pobytem chorego w szpitalu

ŻYCIE ZE STOMIĄ

Stomia nie ogranicza i życie z nią może być zupełnie normalne

Bardzo ważna w życiu stomika (osoby ze stomią) jest aktywność fizyczna ponieważ przyczynia się to do prawidłowego funkcjonowania organizmu, właściwej przemiany materii oraz wzmocnienie mięśni brzucha.

Zalecana aktywność to m.in.:

• jazda na rowerze
• nordic walking
• pływanie
• jazda na łyżwach, rolkach, nartach itp
• Pacjenci stomijni powinni wykluczyć:
• boks, karate, judo- sporty kontaktowe
• sporty wymagające dużego wysiłku fizycznego
• sporty wymagające dużego nasilenia tłoczni brzusznej (np. podnoszenie ciężarów)

1. Podróżowanie.
   Stomicy mogą podróżować bez większych ograniczeń. Jeśli jednak po operacji minęło mniej niż 6 miesięcy , potrzebna jest zgoda lekarza na wyjazd.
   W przypadku podróży, zmiany klimatu i środowiska należy zabrać ze sobą więcej worków stomijnych niż zwykle używa się na co dzień. Zmiana klimatu , wody, rodzaju jedzenia może spowodować zaburzenia żołądkowo-jelitowe. Należy zabrać ze sobą środki przeciwbiegunkowe i elektrolity. W krajach o ciepłym, wilgotnym klimacie należy przyjmować większa ilość wody.
2. Aktywność zawodowa i życie rodzinne
   Stomia może być wyłoniona u ludzi w każdym wieku, ale okres adaptacyjny do życia ze stomią bywa różny. Nie należy rezygnować z dotychczasowych planów i marzeń. Członkowie rodziny także biorą udział w życiu stomika i nie należy ich lekceważyć, unikać ani odrzucać ich pomocy.
   Powrót do pracy takiej osoby jest uzależniony od rodzaju wykonywanego zawodu i należy omówić to z lekarzem. Jeśli praca wymaga podnoszenia lub dźwigania należy się wstrzymać z powrotem 12 tygodni , a potem ograniczyć ciężary. Warto stosować specjalną bieliznę i pas stomijny.
3. Życie seksualne
   Ta sytuacja i zabieg zmieniają wygląd ciała i podejście do samego siebie w sposób nagły i nie może pozostać niezauważone. Przyzwyczajenie się i akceptacja własnego wizerunku wymaga czasu ( tak jak akceptacja przez partnera czy partnerkę).
   Fakt posiadania stomii nie powinien mieć wpływu na prowadzenie normalnej aktywności seksualnej. Pacjent i jego partner/ka muszą czuć się pewnie, nie bać się, czuć się bezpiecznie ze sprzętem, którego pacjent używa przy stomii.
   ANTYKONCEPCJA- w przypadku ileostomii tabletki antykoncepcyjne czy spirala mogą nie zdać egzaminu. Konieczne może stać się używanie prezerwatyw.
   CIĄŻA – mając wyłonioną stomię kobiety mogą zajść w ciążę i urodzić zdrowe dziecko. W czasie ciąży prawdopodobnie zmieni się rozmiar i kształt stomii . Konieczne będzie dostosowanie sprzętu właściwego do sytuacji do zmieniającego się w czasie ciąży kształtu brzucha. Ważny też jest nadzór lekarza.
   OTWARTA ROZMOWA Z PARTNEREM / KĄ – Nie można z góry zakładać że druga osoba odrzuci fakt stomii

ALGORYTM WYMIANY WORKA STOMIJNEGO

definicja

jest to zabieg polegający na wykonaniu toalety stomii i złożeniu nowego sprzętu

rodzaj zabiegu:

pielęgnacyjny i profilaktyczny

cele zabiegu

• zapewnienie higieny 
• zapobieganie stanom zapalnym skóry wokół stomii
• poprawa samopoczucia pacjenta i jakości jego życia

wskazania

   

każdy pacjent z wyłonioną stomią z ograniczoną możliwością w zakresie samoopieki

wykonawca

pielęgniarka, opiekun medyczny, pacjent samodzielny, osoba przeszkolona

przygotowanie sprzętu

• woreczki jednoczęściowe lub zestaw dwuczęściowy
• ciepła woda
• małe nożyczki
• miarka z papieru, długopis/ołówek
• miękkie ściereczki suche / gaziki
• pojemnik i worek na odpady
• rękawiczki jednorazowe
• pasta uszczelniająca

działania

1. poinformowanie pacjenta o zabiegu i celu
2. uzyskanie zgody pacjenta i włączenie go do współpracy
3. ocena stomii (rodzaj, wielkość, kształt) i skóry wokół
4. wybór sprzętu : do kolostomii zalecane są worki zamknięte, do ileostomii otwarte. Sprzęt musi zapewnić szczelność i bezpieczeństwo choremu
5. ułożenie chorego w wygodnej pozycji ( najlepiej leżącej)
6. założenie rękawiczek po uprzednim higienicznym umyciu rąk
7. zdjęcie zużytego sprzętu ( odczepiamy w dół) , umycie stomii i skóry wokół ciepłą wodą z mydłem o pH skóry, zdjęcie resztek kleju
8. po umyciu skóry wokół stomii i samej stomii pobranie miarki za pomocą wzornika papierowego i odrysowanie na sprzęcie jednorazowym lub płytce
9. wycięcie otworu odpowiedniego do wielkości stomii
10. osuszenie skóry ( suchą czystą ściereczką)
11. odklejenie papieru zabezpieczającego część przylepną płytki i przyklejenie płytki do skóry 
12. w przypadku sprzętu dwuczęściowego - założenie worka na pierścień płytki i sprawdzenie zapięcia przez pociągnięcie worka
13. w razie zastosowania worka otwartego - założenie zapinki na jego końcówkę
14. przy stwierdzeniu nierówności należy założyć wokół stomii pastę uszczelniającą , zwiżlyć ją wodą i dobrze rozprowadzić uzupełniając nierówności
15. uporządkowanie zestawu, segregacja odpadów
16. zdjęcie rękawiczek
17. udokumentowanie zabiegu

Pasta zapewnia szczelność, zapobiega podciekaniu treści kałowej.

Przy wszystkich zabiegach pielęgnacyjnych oraz przy zmianie sprzętu należy postępować ostrożnie i delikatnie by nie uszkodzić skóry wokół stomii.

MOŻLIWE POWIKŁANIA W TRAKCIE ZABIEGU:

• ból z powodu rany pooperacyjnej- zastosowanie płytki z akordeonowym pierścieniem zatrzaskowym, który przejmuje nacisk wywierany przy zmianie worka , dzięki czemu zabieg jest bezbolesny
• stomia wklęsła lub płaska- zastosowanie specjalnej płytki o wypukłym kształcie 
• alergia skórna wokół stomii
• odparzenia
• przepuklina ( stosujemy specjalne worki)

Bardziej szczegółowy opis samego algorytmu wymiany worka znajdziecie TU (klik)

Bardzo serdecznie polecam Wam również stronę CENTRUM SZKOLEŃ KORA, (klik) gdzie można zrobić za niewielkie pieniądze kurs opieki stomijnej i uzyskać certyfikat

źródło informacji: materiały naukowe dr n. med. Adama Majewskiego, Podstawy pielęgniarstwa chirurgicznego